De huurwaarborg
Meestal vraagt de huisbaas een waarborg, als een soort ‘verzekering’ voor als je je verplichtingen niet nakomt (huur niet betalen, schade aanrichten, dat soort dingen). In het geval van woninghuurcontracten zegt de wet dat de waarborg maximum twee of drie maanden huur mag bedragen. De huurwaarborg bedraagt maximum twee maanden huur als de huurder dit bedrag in één keer betaalt. Het geld moet dan op een geïndividualiseerde en geblokkeerde rekening op naam van de huurder geplaatst worden. De huurwaarborg bedraagt maximum drie maanden huur als ze wordt gegeven onder de vorm van een bankwaarborg (nieuw systeem sinds 2007). In dit systeem betaalt de huurder de waarborg door maandelijkse aflossingen en dit aan de bank. En zolang de waarborg niet volledig is betaald staat de bank garant. Maar let op; sommige banken rekenen hiervoor serieuze dossierkosten aan. Goed om te weten: ook het OCMW kan je mogelijks aan een waarborg helpen.
De huurder of verhuurder kunnen het geld – en de interest – pas van de rekening halen als ze beiden tekenen voor akkoord. Als er geen akkoord is, kan ook de vrederechter de waarborg vrijgeven. In de praktijk weigeren sommige huisbazen zo’n rekening te gebruiken. Een waarborg betaald aan de verhuurder zélf is in strijd met de wet, maar het maakt je contract niet ongeldig. Zorg er in elk geval voor dat je een bewijs van betaling of een ‘kwitantie’ van de verhuurder krijgt. Je kan later eisen dat de waarborg toch nog op een geblokkeerde rekening wordt geplaatst. De Huurdersbond kan je hierin verder helpen.